Mijn verhaal – Natascha: moeilijk zwanger worden moet geen taboe zijn

Deze week het verhaal van Natascha die samen met haar man Arjan besloten om altijd positief te blijven.

Voor ik begin zal ik me eerst voorstellen, ik ben Natascha op Valentijnsdag 2004 getrouwd met de liefde van mijn leven, Arjan en trotse mama van onze zoon Bram en ons lieve sterretje; onze dochter, Saar*. Daarnaast heb ik mijn eigen bedrijf in het organiseren van feesten en bruiloften, die de naam draagt ons onze kindjes.

Hoe het begonnen is

Toen we besloten er samen voor te gaan. Bleek onze weg langer te gaan duren als we hadden gehoopt. Een jaar later waren we nog steeds niet zwanger en hebben we ons toch maar laten onderzoeken.

Met mij bleek niets aan de hand, maar bij Arjan zat het goed mis. De kwaliteit van zijn zaad was dusdanig van kwaliteit, dat we minder dan twee procent kans hadden op een spontane zwangerschap. Vooral Arjan had het daar erg moeilijk mee; zijn mannelijk ego had een flinke deuk gekregen. Samen hebben we er veel over gepraat, en uiteindelijk hebben we de stap genomen om met IUI te beginnen, een vruchtbaarheidsbehandeling waarbij de zaadcellen rechtstreeks in de baarmoeder worden ingebracht. Zeven teleurstellende pogingen en opnieuw een aantal onderzoeken later, werden we op de wachtlijst gezet voor IVF.

In-vitrofertilisatie, of kortweg ivf, ook wel reageerbuisbevruchting of proefbuisbevruchting genoemd, is een voortplantingstechniek waarbij een of meer eicellen buiten het lichaam worden bevrucht met zaadcellen, waarna de ontstane embryo’s in de baarmoeder teruggeplaatst worden. In de periode 1978-2012 zijn naar schatting wereldwijd vijf miljoen kinderen dankzij ivf geboren. (bron: Wikipedia)

In juni zouden we aan de beurt zijn alle medicijnen lagen in de koelkast, we hadden prik instructies gehad, we waren er klaar voor om samen dit avontuur te beginnen, op weg naar ons kindje.

Ik ben zwanger

zwangerZover is het echter nooit gekomen. Op mijn verjaardag in mei was ik achttien dagen overtijd. Tot dan toe had ik geen test durven doen. De kans was immers belachelijk klein en een nieuwe teleurstelling kon ik niet aan.

Kort daarvoor hadden twee vriendinnen verteld dat ze zwanger waren. Hoe intens blij ik ook voor hen was, het deed ook ontzettend veel pijn dat we niet samen zwanger konden zijn. Daarom had ik niemand verteld dat ik niet ongesteld was geworden, zelfs Arjan niet. Met bonkend hart deed ik (stiekem) de test en tot mijn stomme verbazing verscheen al heel snel een dikke roze streep. Weer naar boven geslopen en ik ging naast Arjan in bed zitten en ik zei: Ar je wordt papa! Hij keek me aan en zei ja, lieverd we gaan bijna aan IVF beginnen en dan is de kans inderdaad erg groot en hij besefte niet wat ik zei. Nee, ik ben ZWANGER!!! Arjans gezicht toen ik hem vertelde dat hij papa werd, vergeet ik nooit meer. Na drie jaar proberen was het ons toch gelukt samen, en nog wel helemaal op de natuurlijke manier!

De eerste maanden vond ik spannend en onwerkelijk, maar bij de eerste aanblik van onze kleine op de echo waren we verliefd, ons kindje… wat een wonder we hebben allebei genoten van alle bewegingen van klein plopje naar een hele kont die voorbij kwam en de hik. Zwangerschap zelf was heel goed nergens geen last van gehad.

Dit kan ik je echt aanraden

Wij hebben samen een cursus samen zwanger gedaan dat is een echte aan rader. Voor zowel aanstaande moeder als vader.

Eindelijk, gaat het gebeuren!

Oud en Nieuw, we hadden een gezellige avond/nacht gehad bij ons thuis nadat iedereen weg was hebben we samen op de bank nog een film gekeken en naar bed gegaan. We lagen net in bed en ik voelde een PLOP en daarna veel water, het was begonnen.

Binnen een half uur had ik om de vijf minuten weeën en de ontsluiting ging vlot, om half zeven naar het ziekenhuis gegaan en daar bleef de ontsluiting op 7 cm ‘hangen’ ik kreeg al heel snel persweeën maar heb deze 4,5 uur in moeten houden omdat ik niet voldoende ontsluiting kreeg. Even leek het een heel andere wending te krijgen, keizersnede, omdat dat zowel de hartslag van de baby als van mij heel laag werd. Gelukkig, na een knip en de vacuümpomp kwam 1 januari 2009 onze zoon, Bram ter wereld!

Ze zeiden dat ik een zware bevalling had gehad, echter zo heb ik het niet ervaren. Ik vond het geweldig.

Een kersverse moeder

handjeWe hebben er van genoten, het was wennen voor ons alle drie aan deze nieuwe situatie, maar wat een mooie tijd.

Nog een keer?

Zonder enige twijfel, natuurlijk wilde we gaan voor een tweede kindje, we wisten de weg die we moesten gaan bewandelen maar dat hadden we er voorover. Dus weer naar het ziekenhuis en begonnen met IUI. Bij de derde IUI merkte ik al snel dat ik zwanger was en ja hoor zielsgelukkig Bram werd grote broer.

saarAlles ging goed, controles waren goed. Tot zondag 26 februari 2012, de wereld voor ons even stil stond. We waren 20 weken zwanger. Ik stond brood te maken en ik kreeg een kramp in mijn buik, ik dacht harde buik maar toen ik me omdraaide verloor ik vocht, bleek vruchtwater. Paniek en angst… het enige wat ik tegen Arjan zei dit gaat fout.

In het ziekenhuis blijkt dat ik “gewoon” aan het bevallen ben. Ze konden het niet meer stoppen en na een uur werd ons kindje geboren, onze dochter Saar. Ze ontblootte mijn borst en lagen daar een heel mooi klein meisje op mijn borst. Ze was 19 cm lang en alles echt alles zat er op en er aan. Saar haar hartje vocht het klopte en langzaam zagen we het leven uit haar gaan. Een uur was ze in ons leven en een onvergetelijke indruk gemaakt.

bram en arjanNog nooit hebben wij zo’n intens verdriet gevoeld en niet alleen wij ook de mensen om ons heen. Bram verteld altijd trots dat hij een zusje heeft die een sterretje is geworden en koestert haar bloem nog steeds (vandaar de foto van de gerbera).

Never give up! Wij kregen in het ziekenhuis vaak te horen dat hoe wij er in stonden onze positieve instelling, te bewonderen was. Ik zeg niet dat het de remedie is maar het maakt het allemaal wel een heel stuk dragelijker. Het moeilijker zwanger worden en het verlies van je kindje.

natascha-advies

Onze ervaring zegt, blijf positief en praat er over. Zowel moeilijk zwanger worden als het verliezen van je kindje moet geen taboe of verboden gespreksonderwerp zijn.

natascha-contact2Mocht je vragen hebben over hoe wij dit hebben ervaren of hebben verwerkt je kan altijd contact met ons op nemen; bramensaar@live.com.

Styled by Bram&Saar organiseerd babyshowers, kraamfeesten, (kinder)verjaardagen en bruiloften. Wij organiseren voor iedereen, voor ieders budget, geheel naar eigen wensen feesten. Je kan mijn bedrijf volgen op Facebook en Twitter


Heb jij ook een verhaal?

Op eZwangerschapskalender wil ik niet alleen mijn verhaal aan jullie vertellen maar ook die van andere moeders. Elke week zet ik dus een andere moeder en haar verhaal in the spotlight. Wil je jouw verhaal ook aan de lezers van eZwangerschapskalnder vertellen? Kijk hier.